Δεν είναι η μοναξιά του σπιτιού που πονάει πιο πολύ. Είναι εκείνη που υπάρχει ακόμα κι όταν έχεις ανθρώπους γύρω σου.

Είναι τα βράδια που όλα ησυχάζουν και μένεις με τις σκέψεις σου. Αναρωτιέσαι αν κάνεις αρκετά. Αν έκανες κάτι λάθος. Αν μπορούσες να είσαι πιο δυνατή, πιο υπομονετική, πιο… όλα.

Είναι οι μέρες που κουράζεσαι τόσο, που ούτε να κλάψεις δεν προλαβαίνεις. Που το παιδί σου σε χρειάζεται 100% παρούσα, και εσύ δεν έχεις ούτε 10% να δώσεις κι όμως το βρίσκεις. Πάντα το βρίσκεις.

Είναι οι ενοχές. Που θυμώνεις καμιά φορά. Που θες λίγο χώρο. Που σκέφτεσαι “θέλω 5 λεπτά για μένα” και μετά νιώθεις άσχημα που το σκέφτηκες.

Είναι η αγάπη. Αυτή η τεράστια, άγρια αγάπη που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Που σε κρατάει όρθια όταν όλα μέσα σου θέλουν να πέσουν. Που σε κάνει να παλεύεις, ακόμα κι όταν δεν βλέπεις αποτέλεσμα.

Είναι και η σιωπηλή δύναμη. Αυτή που δεν φαίνεται. Που δεν χειροκροτείται. Που δεν ανεβαίνει σε stories. Αλλά υπάρχει  κάθε μέρα.

Γιατί μεγαλώνεις ένα παιδί που βλέπει τον κόσμο αλλιώς. Και μαθαίνεις να τον βλέπεις κι εσύ αλλιώς, μαζί του.

Και μπορεί να είσαι μόνη…
αλλά δεν είσαι λίγη.

Είσαι ολόκληρος κόσμος για κάποιον!