Δεν το λες εύκολα.
Γιατί τυπικά… δεν είσαι μόνη.
Υπάρχει ένας πατέρας. Υπάρχει μια “οικογένεια”. Υπάρχουν άνθρωποι γύρω.

Αλλά στην πράξη;
Εσύ είσαι εκεί. Μόνη.

Εσύ ξυπνάς πρώτη.
Εσύ θυμάσαι τα πάντα.
Εσύ τρέχεις για όλα.
Εσύ κρατάς το σπίτι, τα παιδιά, τη δουλειά, τα νεύρα σου.

Και κανείς δεν σε ρωτάει πώς είσαι.

Υπάρχουν μέρες που νιώθεις εξαντλημένη μέχρι το κόκκαλο.
Που δεν αντέχεις άλλο “μαμά”.
Που θέλεις να σταματήσει ο κόσμος για λίγο, να πάρεις μια ανάσα.

Αλλά δεν σταματάει.

Και το πιο δύσκολο;
Δεν είναι μόνο η κούραση.

Είναι που δεν σε βλέπουν.

Είναι που αν είσαι χωρισμένη, σε κοιτάνε με μισό μάτι.
Κι αν είσαι παντρεμένη, σου λένε “ε, έχεις άντρα, τι παραπονιέσαι;”

Και μέσα σου σκέφτεσαι:
“Ναι… αλλά είμαι μόνη.”

Μόνη στις αποφάσεις.
Μόνη στην ευθύνη.
Μόνη όταν το παιδί αρρωσταίνει.
Μόνη όταν λυγίζεις.

Και μετά έρχεται κι η κριτική.
Πάντα κάποιος θα έχει άποψη.
Για το πώς μεγαλώνεις τα παιδιά σου.
Για το τι δεν κάνεις αρκετά καλά.

Κανείς όμως δεν είναι εκεί στις 3 το πρωί.
Κανείς δεν κουβαλάει το βάρος που κουβαλάς εσύ.

Κι όμως… συνεχίζεις.

Γιατί τα αγαπάς.
Γιατί δεν υπάρχει επιλογή.
Γιατί μέσα σου υπάρχει μια δύναμη που ούτε εσύ δεν ήξερες ότι έχεις.

Αλλά ας το πούμε όπως είναι, έστω εδώ:

Δεν το λες…
Αλλά στην ουσία τα μεγαλώνεις μόνη σου.

Και αυτό σε κουράζει.
Σε πονάει.
Αλλά ταυτόχρονα… σε κάνει και απίστευτα δυνατή.

Μια μητέρα που μεγαλώνει μόνη το παιδί της κουβαλάει περισσότερα από όσα φαίνονται. Η καθημερινότητά της είναι γεμάτη ευθύνες υποχρεώσεις και αποφάσεις που δεν μπορούν να περιμένουν. Βάζει πάντα το παιδί της πρώτο και αυτό γίνεται τρόπος ζωής όχι επιλογή της στιγμής.

Μέσα σε όλο αυτό όμως υπάρχει ένα κομμάτι που σιγά σιγά χάνεται. Η φροντίδα του εαυτού της. Δεν είναι ότι δεν θέλει να περιποιηθεί τον εαυτό της ή να αφιερώσει χρόνο σε εκείνη. Είναι ότι νιώθει πως δεν υπάρχει χώρος για αυτό. Ότι πάντα κάτι πιο σημαντικό προηγείται. Έτσι μαθαίνει να ζει με τα απολύτως απαραίτητα αφήνοντας πίσω μικρές ανάγκες που κάποτε της έδιναν χαρά.

Ταυτόχρονα ο κόσμος γύρω της συχνά δεν βοηθάει. Κάποιοι τη βλέπουν με θαυμασμό για τη δύναμή της αλλά άλλοι την κρίνουν σιωπηλά ή φανερά. Υπάρχουν βλέμματα σχόλια και προκαταλήψεις που την κάνουν να νιώθει ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει την αξία της ως μητέρα και ως γυναίκα. Σε πολλές περιπτώσεις την αντιμετωπίζουν είτε σαν να πρέπει να τα αντέχει όλα είτε σαν να της λείπει κάτι.

Και κάπου εκεί δημιουργείται ένα εσωτερικό κενό. Όχι επειδή δεν είναι δυνατή αλλά επειδή έχει μάθει να δίνει χωρίς να παίρνει πίσω την ίδια φροντίδα. Ξεχνάει ότι για να είναι καλά για το παιδί της πρέπει πρώτα να είναι καλά για τον εαυτό της.

Το πιο σημαντικό red flag δεν είναι η κούραση ούτε οι δυσκολίες. Είναι η στιγμή που αρχίζει να πιστεύει ότι δεν αξίζει τον χρόνο την προσοχή και τη φροντίδα που δίνει απλόχερα στους άλλους.